درمان ارتودنسی در بیمارانی که نسبتاً بی‌دندان هستند دشوار است مخصوصاً اگر تعداد قابل‌توجهی از دندان‌هایشان را از دست داده باشند. در پی از دست دادن دندان‌ها معمولاً دندان‌های مجاور یا مقابل کج می‌شوند، یا بیش از حد بالا می‌آیند که در نتیجه فضاهایی به وجود می‌آورند که برای جایگزینی پروتزی دندان‌های از دست رفته مطلوب نیستند. اصلاح این روابط فضایی با [برای دیدن لینک ها ابتدا باید عضو انجمن شوید. برای ثبت نام اینجا کلیک کنید...] به جایگزینی پروتزی دندان‌های از دست رفته، عملکرد، بهداشت و زیبایی کمک می‌کند. ارتودنتیست ها با تکیه بر دندان‌ها برای تأمین انکوریج مورد نیاز اصلاح مال اکلوژن ها اقدام می کنند. در بیمارانی که وضعیت دندانی سالمی دارند معمولاً انکوریج دندانی برای تسهیل حرکت دندانها کافی است. هر چند در برخی بیمارانی که نسبتاً بی‌دندان هستند ممکن است انکورج کافی برای اصلاح مال اکلوژن موجود نباشد. در چنین بیمارانی ایمپلنت‌ها می‌توانند انکوریج اضافی‌ مورد نیاز را فراهم کنند. گاهی ایمپلنت‌های کاشته شده در استخوان را می‌توان پس از تکمیل درمان ارتودنسی برای ساپورت ترمیم های دندانی به کار برد البته اگر برنامه‌ریزی درمانی دقیق و جامع باشد. استفاده از ایمپلنت‌ برای انکوریج ارتودنسی نیازمند رویکرد بین بخشی و برنامه‌ریزی دقیق است تا نتایج مطلوبی حاصل شود. وارد نمودن درمان ارتودنسی در درمان های جامع دندانپزشکی کمک ارزشمندی است که می تواند سبب ارتقاء نتایج عملکری و زیبایی دندانپزشکی ترمیمی گردد. هنگام طرح ریزی درمان برای ترمیم های ایمپلنتی، [برای دیدن لینک ها ابتدا باید عضو انجمن شوید. برای ثبت نام اینجا کلیک کنید...] می‌تواند به شیوه‌های مختلف به دندان‌پزشک ترمیمی کمک کند